Wydarzenia z 28 czerwca 1956 roku w Poznaniu, określane w historiografii mianem Poznańskiego Czerwca, stanowiły pierwszy w powojennej Polsce masowy zryw robotniczy przeciwko komunistycznemu aparatowi władzy. Brutalnie spacyfikowane przez oddziały milicji i wojska protesty na trwałe zapisały się w świadomości mieszkańców Poznania.

Po zakończeniu I wojny światowej o przynależności Górnego Śląska miał zadecydować plebiscyt. Nad utrzymaniem porządku na tym spornym terytorium czuwały siły międzysojusznicze, które dysponowały m.in. francuskimi czołgami Renault FT. Artykuł przybliża historię użycia broni pancernej na Śląsku w tym burzliwym okresie – od zbrojnego tłumienia rozruchów przez wojska francuskie po

30 października obchodzimy rocznicę wyzwolenia Bredy przez 1 Dywizję Pancerną generała Stanisława Maczka. Operacja ta opisana w naszym poprzednim artykule została przeprowadzona w taki sposób, że miastu oszczędzono niepotrzebnych zniszczeń. W cieniu tego chwalebnego zwycięstwa i innych wielkich batalii toczących się w tym okresie i rejonie geograficznym, jak np. bitwa

Szczególną wdzięczność przez lata okazuje Polakom Breda, ocalona dzięki doskonałemu dowodzeniu generała Stanisława Maczka i świetnemu manewrowi 1. Dywizji Pancernej. Do Holandii 1. Dywizja Pancerna przebyła w drugiej połowie 1944 roku pokonując na froncie zachodnim, trudny szlak bojowy. Pod Falaise uczestniczyła w zamykaniu pierścienia wokół niemieckich dywizji, a następnie prowadziła

ZSU-57-2 był pierwszym radzieckim samobieżnym zestawem przeciwlotniczym, produkowanym na masową skalę. Wszedł do służby w latach 50. Jego powstanie było odpowiedzią na wrażliwość radzieckich wojsk pancernych na ataki z powietrza, co unaoczniła II wojna światowa. Mimo że w momencie wprowadzenia był już konstrukcją przestarzałą, przez wiele lat pozostawał w uzbrojeniu

Rozwój niemieckich wojsk pancernych w drugiej połowie lat 30. XX wieku wymusił potrzebę skonstruowania i dostarczenia na potrzeby armii transportera opancerzonego przeznaczonego do współdziałania z czołgami, który miał charakteryzować się dużą mobilnością i możliwością pokonywania trudnego terenu. Prace nad nowym półgąsienicowym pojazdem z lekkim opancerzeniem podjęto w 1937 roku. Do

Siły Zbrojne II Rzeczypospolitej Polskiej rozbudowując swoje siły pancerne opierały się głównie na wzorcach francuskich. Znaczną część posiadanych czołgów rozdysponowało między dywizje piechoty, jako kompanie czołgów rozpoznawczych i pomiędzy brygady kawalerii, jako dywizjony pancerne. Przed wojną rozpoczęto tworzenie tylko dwóch wielkich jednostek pancerno–motorowych, które dysponowały jednak niewielką liczbą pojazdów pancernych,

Powszechnie wiadomo, że czołgi rozpoznawcze TK-3 i TKS były pod względem liczebnym głównym składnikiem broni pancernej II Rzeczypospolitej. Nie wszyscy jednak wiedzą o tym, że właśnie te tankietki oraz samochody pancerne brały udział w pierwszych dniach II wojny światowej w wypadach na terytorium III Rzeszy na zachodniej granicy pod Kӧnigsdorf

W czasie gdy armie bolszewickie zbliżały się do Warszawy, Naczelny Wódz 11 sierpnia 1920 r. wydał rozkaz nakazujący zebranie wszystkich czołgów i zgrupowanie ich w odwodzie na Pradze. Mimo ogromnych wysiłków ze strony dowództwa pułku (mjr Bogumił Skibniewski) z chwilą podjęcia przygotowań do obrony na przedmościu, zdołano zgromadzić na Pradze

1 sierpnia o godz. „W” (17.00) w Warszawie rozpoczęły się walki powstańców z niemieckimi wojskami okupującymi miasto. Walki, zaplanowane na kilka dni, trwały 63 dni do 2 października 1944 roku. Powstańcy musieli stawić czoło regularnym formacjom niemieckim, nie mając ciężkiego uzbrojenia, bez wsparcia samolotów, dział i czołgów. O jego wybuchu