Po zakończeniu I wojny światowej o przynależności Górnego Śląska miał zadecydować plebiscyt. Nad utrzymaniem porządku na tym spornym terytorium czuwały siły międzysojusznicze, które dysponowały m.in. francuskimi czołgami Renault FT. Artykuł przybliża historię użycia broni pancernej na Śląsku w tym burzliwym okresie – od zbrojnego tłumienia rozruchów przez wojska francuskie po

30 października obchodzimy rocznicę wyzwolenia Bredy przez 1 Dywizję Pancerną generała Stanisława Maczka. Operacja ta opisana w naszym poprzednim artykule została przeprowadzona w taki sposób, że miastu oszczędzono niepotrzebnych zniszczeń. W cieniu tego chwalebnego zwycięstwa i innych wielkich batalii toczących się w tym okresie i rejonie geograficznym, jak np. bitwa

Szczególną wdzięczność przez lata okazuje Polakom Breda, ocalona dzięki doskonałemu dowodzeniu generała Stanisława Maczka i świetnemu manewrowi 1. Dywizji Pancernej. Do Holandii 1. Dywizja Pancerna przebyła w drugiej połowie 1944 roku pokonując na froncie zachodnim, trudny szlak bojowy. Pod Falaise uczestniczyła w zamykaniu pierścienia wokół niemieckich dywizji, a następnie prowadziła

Siły Zbrojne II Rzeczypospolitej Polskiej rozbudowując swoje siły pancerne opierały się głównie na wzorcach francuskich. Znaczną część posiadanych czołgów rozdysponowało między dywizje piechoty, jako kompanie czołgów rozpoznawczych i pomiędzy brygady kawalerii, jako dywizjony pancerne. Przed wojną rozpoczęto tworzenie tylko dwóch wielkich jednostek pancerno–motorowych, które dysponowały jednak niewielką liczbą pojazdów pancernych,

Powszechnie wiadomo, że czołgi rozpoznawcze TK-3 i TKS były pod względem liczebnym głównym składnikiem broni pancernej II Rzeczypospolitej. Nie wszyscy jednak wiedzą o tym, że właśnie te tankietki oraz samochody pancerne brały udział w pierwszych dniach II wojny światowej w wypadach na terytorium III Rzeszy na zachodniej granicy pod Kӧnigsdorf

1 sierpnia o godz. „W” (17.00) w Warszawie rozpoczęły się walki powstańców z niemieckimi wojskami okupującymi miasto. Walki, zaplanowane na kilka dni, trwały 63 dni do 2 października 1944 roku. Powstańcy musieli stawić czoło regularnym formacjom niemieckim, nie mając ciężkiego uzbrojenia, bez wsparcia samolotów, dział i czołgów. O jego wybuchu

Na początku 1945 roku dziesięć radzieckich armii 1. Frontu Ukraińskiego ruszyło na zachód z przyczółków znad Wisły, a ich celem był zamieniony w twierdzę Poznań.